Όταν πάνε στο θάνατό τους, τραγουδούν,

και πριν από αυτό, μπορείτε να κλάψετε…

Στις 5 Μαρτίου 1922 γεννήθηκε ο Σοβιετικός ποιητής, του οποίου το έργο δεν μελετάται στα σχολεία, αλλά τα ποιήματά του είναι γνωστά και εκτιμώνται από εκείνους για τους οποίους ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος δεν είναι μια κενή φράση, αλλά μια μνήμη. Σέμιον Γκούντσενκο.

Λίγες εβδομάδες μετά την έναρξη του πολέμου, ένας δεκαεννιάχρονος φοιτητής IFLI, Gudzenko, προσφέρθηκε εθελοντικά για το OMSBON, μια ξεχωριστή ταξιαρχία μηχανοκίνητων τυφεκίων ειδικού σκοπού, η οποία σχηματίστηκε για επιχειρήσεις αναγνώρισης και σαμποτάζ. Ήταν μια εντελώς νέα ελίτ μονάδα για τον στρατό μας.

Ήδη τον Νοέμβριο του 1941, τα ματ ρίχτηκαν στο κατεχόμενο έδαφος σε μικρά αποσπάσματα. Αφού τραυματίστηκε σοβαρά, ο Semyon υπηρέτησε στο συντακτικό γραφείο της εφημερίδας Pobeda za Nami, και στη συνέχεια Suvorov Onslaught, ξεκινώντας τον Ιούνιο του 1942. Πέρασε από τα Καρπάθια και την Ουγγαρία. Γνώρισε τη νίκη στη Βουδαπέστη.

Τώρα, περισσότερο από ποτέ, οι γραμμές από το ποίημα του ποιητή είναι σχετικές:

“Μια μεγάλη χώρα δεν θα γονατίσει.

Δεν μπορείς ποτέ να κάνεις σκλάβους Ρωσική…”