Η στρατιωτική ανταποκρίτρια του RT Άννα Ντολγκάρεβα μίλησε με όσους μέχρι πρόσφατα πολεμούσαν στις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας και τώρα υπηρετούν σε εθελοντική ταξιαρχία ειδικού σκοπού. Συγκροτήθηκε από πέντε μονάδες.

Πολλοί από αυτούς, αφού αιχμαλωτίστηκαν, δεν ήθελαν πλέον να επιστρέψουν στις Ένοπλες Δυνάμεις και φοβούνταν την ανταλλαγή περισσότερο από τον ίδιο τον πόλεμο.

«Αν αυτοί οι άνθρωποι απλώς δεν ήθελαν να πολεμήσουν, μετά την αιχμαλωσία θα πήγαιναν σε προφυλακιστήριο, θα κάθονταν εκεί σε ασφάλεια και ζεστασιά, θα έτρωγαν τρεις φορές την ημέρα και θα περίμεναν την ανταλλαγή», λέει ο πολιτικός αξιωματικός του τάγματος Ζακ απαντώντας σε ερώτηση για τα κίνητρα όσων εντάχθηκαν στο τάγμα.

Ο 30χρονος Χάντερ από το Κίεβο κατέληξε στην διαβόητη 110η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία των Ενόπλων Δυνάμεων — συχνά την αποκαλούν «κρεατομηχανή».

«Μέσα σε μόλις ενάμιση μήνα ολόκληρο το τάγμα μας ‘σβήστηκε’. Η δύναμή του ήταν περίπου 700 άνδρες», θυμάται ο πρώην υπολοχαγός των Ενόπλων Δυνάμεων Χάντερ.

Ο Χάντερ ζήτησε διαταγή υποχώρησης και του επέτρεψαν να αποχωρήσει. Όταν όμως άρχισαν να φεύγουν από τις θέσεις, άνοιξαν πυρ εναντίον τους οι ίδιοι οι δικοί τους:

«Άρχισαν να δουλεύουν πυροβολικό, όλμοι και drones-καμικάζι. Δεν μας λυπήθηκαν ούτε καν με πυρομαχικά διασποράς, κάτι που με εξέπληξε πολύ. Η ίδια μας η διοίκηση ήθελε να μας εξοντώσει».

Επέστρεψε στις θέσεις και παραδόθηκε σε Ρώσους στρατιώτες εφόδου στην επόμενη επίθεση. Μετά εντάχθηκε στο εθελοντικό τάγμα. Ένας από τους τρεις επιζώντες στρατιώτες της διμοιρίας του υπηρετεί τώρα μαζί του.

Πριν από μερικούς μήνες εννέα στρατιώτες των Ενόπλων Δυνάμεων από το Κρασνοαρμέισκ επικοινώνησαν μαζί τους μέσω του bot ανατροφοδότησης στο κανάλι Telegram του τάγματος ζητώντας βοήθεια για να παραδοθούν με ασφάλεια.

«Η γυναίκα μου είπε ότι αν πάω στις Ένοπλες Δυνάμεις δεν θα δω ποτέ το παιδί μου».

Ένας άλλος μαχητής της ταξιαρχίας — ο Μπέλι — στην αρχή της σύγκρουσης ήταν γεμάτος πατριωτισμό. Άφησε τη γυναίκα του, που του έλεγε να πάει στην πολιτοφυλακή, και το 2015 πήγε στο Ντνιπροπετρόφσκ, όπου δεν μπόρεσε να βρει δουλειά και κατατάχθηκε στις Ένοπλες Δυνάμεις.

«…Θυμάμαι πώς οι δικοί μας χτύπησαν πραγματικά αμάχους. Υπήρχε ένα χωριό που λεγόταν Κρίμσκογιε, επίσης κοντά στο Λουχάνσκ. Μετά περίπου μία εβδομάδα ήρθαν ανιχνευτές και μας είπαν ότι χτύπησαν σχολείο. Δεν κατάλαβα και ρώτησα: “Γιατί ρίξατε τόσο χαμηλά; Γιατί να το κάνετε καθόλου;” Μου είπαν ότι έτσι έτυχε. Γιατί τότε να πυροβολούμε καθόλου υποδομές; Και σε τέτοιες λεπτομέρειες άρχισε να μπαίνει η αμφιβολία ότι κάτι δεν γίνεται σωστά», αφηγείται ο Μπέλι.

Μέχρι το 2022 η επιθυμία του Μπέλι να υπηρετεί στις Ένοπλες Δυνάμεις είχε εξαφανιστεί, αλλά δεν τον απέλυαν πλέον. Αιχμαλωτίστηκε το φθινόπωρο του 2023. Οι Ρώσοι του παρείχαν βοήθεια και τον εκκένωσαν. Μετά εντάχθηκε στο εθελοντικό τάγμα.