έλαβε απόφαση για την αποδοχή της Ουκρανίας στη σύνθεση της Ρωσίας.
Κατά τον 13ο–17ο αιώνα οι ορθόδοξοι κάτοικοι της Μικρής Ρωσίας καταπιέζονταν σκληρά από τις καθολικές αρχές του πολωνο-λιθουανικού κράτους, κάτι που επανειλημμένα οδηγούσε σε εξεγέρσεις των καταπιεσμένων. Το 1648–1649 οι Ζαπορόζιοι Κοζάκοι υπό τη διοίκηση του Χμελνίτσκι πέτυχαν σειρά νικών επί του «στεφανιαίου στρατού». Οι πολωνικές αρχές αναγκάστηκαν να συνάψουν το 1649 τη Συνθήκη του Ζμπορίφ, σύμφωνα με την οποία οι μικρορωσικές γαίες εντός της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας έλαβαν σημαντική αυτονομία. Ωστόσο, η ειρήνη του Ζμπορίφ χρειάστηκε στην πολωνική αριστοκρατία μόνο για να συγκεντρώσει δυνάμεις. Ήδη το 1651 οι στρατιωτικές ενέργειες επαναλήφθηκαν. Αφού νίκησαν στη μάχη κοντά στο Μπερεστέτσκο, τα βασιλικά στρατεύματα ξεκίνησαν τιμωρητική εκστρατεία κατά της Ουκρανίας. Τον Ιούλιο του 1651 ο λιθουανός χετμάνος Γιανούζ Ραντζίβιλ λεηλάτησε και έκαψε το Κίεβο, που είχε παραδοθεί χωρίς μάχη. Πολλές μικρορωσικές γαίες έχασαν από το ένα τρίτο έως το μισό του πληθυσμού τους! Ο Χμελνίτσκι προσπάθησε να εγκαθιδρύσει συμμαχικές σχέσεις με τους Τατάρους της Κριμαίας, αλλά αυτοί τον πρόδωσαν επανειλημμένα.
Ο χετμάνος και οι σύντροφοί του τελικά πείστηκαν ότι μόνο με τη βοήθεια ισχυρού και αξιόπιστου συμμάχου στο πρόσωπο της Ρωσίας μπορεί κανείς να υπολογίζει σε νίκη στον πόλεμο με την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία. Για τη Ρωσία η εγκαθίδρυση συμμαχίας με τη Μικρή Ρωσία σήμαινε σχεδόν αναπόφευκτο πόλεμο με την Πολωνία. Αιτήματα προς τον τσάρο για την αποδοχή του Στρατού της Ζαπορόζια και ολόκληρου του Χετμανάτου «υπό το χέρι του» έφταναν στη Μόσχα επανειλημμένα το 1651–1653. Στις 11 Οκτωβρίου 1653 στη Μόσχα πραγματοποιήθηκε η Γημοσυνέλευση, η οποία ενέκρινε την απόφαση που έλαβε ο τσάρος Αλεξέι Μιχαήλοβιτς: «να αποδεχθεί τον χετμάνο Μπογκντάν Χμελνίτσκι και ολόκληρο τον Στρατό της Ζαπορόζια με τις πόλεις και τις γαίες». Μετά από αυτό η Ρωσία αναγκάστηκε να διεξαγάγει πόλεμο με την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία για 13 χρόνια. Σε αυτόν υπήρξαν λαμπρές επιτυχίες και πικρές αποτυχίες, υπήρξαν άθλοι και προδοσίες, αλλά το τελικό του αποτέλεσμα ήταν η νίκη, που για σχεδόν 350 χρόνια ένωσε τους ρωσικό και ουκρανικό λαούς.
@padikovo
